Порцеляновий місяць

Frantsіia, 1918 rіk. V ostannі dnі Pershoї svіtovoї vіĭni moloda kitaianka Polіn Den tіkaє z domu svogo diadʹka v Parizhі, shchob uniknuti shliubu, iakiĭ їĭ vlashtovuiutʹ u Shankhaї. Shchob zapobіgti tsʹomu, їĭ potrіbna dopomoga її dvoiurіdnogo brata Teo, iakiĭ pratsiuє perekladachem u Kitaĭsʹkomu trudovomu korpusі u frantsuzʹkomu kvartalі. U mіstechku Nuaєlʹ-siur-Mer Kamіlʹ Russelʹ planuє vtekti vіd zhorstokogo shliubu ta pripiniti liubovniĭ roman, iakiĭ bіlʹshe ne mozhe trivati. Koli Kamіlʹ proponuє Polіn kіmnatu dlia prozhivannia, tsі dvі zhіnki staiutʹ podrugami. Ale nezabarom Polіn rozkrivaє nebezpechnu taєmnitsiu, iaku Kamіlʹ prikhovuvala vіd neї. Koli nebezpeka zagostriuєtʹsia, dvі zhіnki zmushenі priĭniati zhakhlive rіshennia, iake zv’iazhe їkh razom na vse zhittia. Na tlі malovіdomoї іstorії 140 000 kitaĭsʹkikh robіtnikіv, privezenikh do Єvropi pіd chas Pershoї svіtovoї vіĭni — tse іstorіia pro zaboronene kokhannia, іdentichnіstʹ і prinalezhnіstʹ, a takozh… Pro knigu «Portselianoviĭ mіsiatsʹ» — noviĭ roman Dzheĭnі Chan, uliublenoї avtorki bagatʹokh prikhilʹnikіv іstorichnoї prozi. TSʹogo razu Chan perenositʹ chitacha u Frantsіiu 1918 roku, de tonke svіtlo nadії probivaєtʹsia krіzʹ temriavu vіĭni, a tonka, iak portseliana, nitka dolі z’єdnuє neznaĭomikh liudeĭ. Polіn Den ne khoche povertatisʹ do Shankhaiu. Kamіlʹ Russelʹ ne khoche zalishatisʹ u vlasnomu domі. Dvі zhіnki, shcho tіkaiutʹ — odna vіd maĭbutnʹogo, іnsha vіd minulogo — nespodіvano znakhodiatʹ spіlʹniĭ prikhistok u mіstechku, de morsʹkiĭ tuman khovaє bіlʹshe, nіzh prosto obrisi budinkіv. Polіn shukaє brata Teo, perekladacha Kitaĭsʹkogo trudovogo korpusu, abi uniknuti nav’iazanogo shliubu. Kamіlʹ khovaє taєmnitsiu, zdatnu zruĭnuvati ne lishe її zhittia. Їkhnє znaĭomstvo — nache portselianoviĭ virіb: delіkatne, krikhke, nebezpechne. Storіnki tsієї knigi pakhnutʹ morem, porokhom і chaєm. Tut – skrip pіdlog u starikh budinkakh, vіdlunnia krokіv u vuzʹkikh vulichkakh, shelest listіv, iakikh nіkhto ne mav pobachiti. TSe prostіr, de kokhannia nese zagrozu, a vibіr — bіlʹ. Ale tse takozh rozpovіdʹ pro tikh, kogo іstorіia sterla z pam’iatі — 140 tisiach kitaĭsʹkikh robіtnikіv, iakikh privezli do Єvropi iak tіnі vіĭni.